Rekomendacje

FILTRUJ
Słowa kluczowe arrow arrow
Kategoria arrow arrow

Europejska Organizacja Udarowa (ESO, European Stroke Organization) opublikowała na łamach „European Journal Neurology” swoje zalecenia dotyczące postępowania w zakrzepicy naczyń żylnych mózgowia. Zostały one zaakceptowane przez Europejską Akademię Neurologii (EAN, European Academy of Neurology).

Zespół nagłej niespodziewanej śmierci w przebiegu padaczki (SUDEP, sudden unexpected death in epilepsy) jest rzadkim i wciąż niewyjaśnionym zjawiskiem. Budzi on zrozumiały (aczkolwiek niewspółmierny do danych epidemiologicznych) niepokój wśród pacjentów i opiekunów osób chorych na padaczkę. W kwietniu 2017 roku zespół ekspertów Amerykańskiej Akademii Neurologii (AAN, American Academy of Neurology) opracował i opublikował zalecenia, będące jedocześnie stanowiskiem AAN dotyczącym tego problemu. Autorzy skupili się na dwóch aspektach SUDEP: jej częstości i czynnikach prognostycznych.

Leczenie operacyjne w padaczce jest bardzo skuteczną, chociaż w Polsce wciąż za mało wykorzystywaną, metodą terapii padaczki lekoopornej. Niestety ustąpienie napadów po leczeniu neurochirurgicznym (np. po częściowej resekcji płata skroniowego) może być okupione wtórnym do zabiegu deficytem funkcji komunikacyjnych (zaburzenia mowy) lub poznawczych (zaburzenia pamięci). W celu oceny ryzyka powikłań zabiegu operacyjnego zaburzeniami funkcji korowych przeprowadza się testy czynnościowe, z których najczęstszym jest test Wady — podanie do tętnicy szyjnej wewnętrznej amobarbitalu i ocena nasilenia wywołanych w ten sposób zaburzeń komunikacyjnych lub poznawczych.

Czy dobrze dbam o… pacjenta z SLA?

Autor: Mariusz Siemiński

Z wielu powodów opieka nad pacjentami ze stwardnieniem zanikowym bocznym jest trudnym wyzwaniem dla lekarza. Tym bardziej warto uporządkować poszczególne jej elementy i zadać sobie pytanie, czy zapewniliśmy chorym optymalną opiekę. Amerykańska Akademia Neurologii (AAN) proponuje zestaw miar, opracowany przez Millera i wsp., pozwalający na ocenę jakości opieki nad pacjentami ze stwardnieniem zanikowym bocznym.

Dystrofie mięśniowe to rzadkie choroby i z tego względu neurolog praktykujący w oddali od ośrodka klinicznego skupiającego się na chorobach mięśni może napotkać trudności z zapewnieniem pacjentowi z taką chorobą optymalnego przebiegu opieki. Amerykańska Akademia Neurologii opracowała zestaw miar, pozwalających opisać jakość opieki nad pacjentem z dystrofią mięśniową.

Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) jest sytuacją kliniczną obarczoną bardzo wysokim ryzykiem śmiertelności. W przypadku pozaszpitalnych NZK około 90% chorych umiera w szpitalu, w przypadku szpitalnych NZK odsetek ten oscyluje między 75 a 80%. Głównym czynnikiem wpływającym na rokowanie jest uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Kondycja mózgu jest także podstawową determinantą dalszych losów chorego — jego samodzielności oraz nakładów związanych z otoczeniem go opieką poszpitalną. Z tego względu w przypadku NZK, poza przywróceniem spontanicznej akcji serca i oddechu, podstawowym celem terapeutycznym jest neuroprotekcja. Grupa ekspertów Amerykańskiej Akademii Neurologii opracowała i opublikowała w tym roku zalecenia dotyczące postępowania neuroprotekcyjnego w przypadkach nieurazowych NZK.

Neuropatia obwodowa jest jedną z częstszych chorób neurologicznych — według badań epidemiologicznych występuje u 2–8% populacji ogólnej. Z tego względu pacjenci z polineuropatią (jako zasadniczym lub współwystępującym problemem) bardzo często trafiają pod opiekę neurologów. Z tego względu AAN opracowała zestaw miar jakości dla polineuropatii.

Gama leków skutecznych w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego znacznie powiększyła się w ciągu ostatnich lat. Oprócz stosowanych od lat, podawanych w postaci iniekcji interferonu beta i octanu glatirameru, do dyspozycji klinicystów są obecnie leki doustne teriflunomid, fumaran dimetylu i fingolimod oraz dostępne w postaci wlewów dożylnych przeciwciała monoklonalne — alemtuzumab i natalizumab. Leki te różnią się farmakodynamiką i farmakokinetyką, skutecznością i profilem działań niepożądanych. Jednocześnie bardzo niewiele jest badań porównujących poszczególne substancje, pozwalających jednoznacznie określić ich względną przydatność kliniczną. Z tego względu bardzo pomocne są stanowiska grup eksperckich reprezentujących naukowe towarzystwa neurologiczne precyzujące zasady stosowania tych leków. W 2015 roku stanowisko takie zostało opracowane przez grupę ekspertów Towarzystwa Neurologów Brytyjskich (ABN, Association of British Neurologists).

Ból głowy jest jednym z najczęstszych powodów skierowania pacjenta do neurologa. Jednocześnie stanowi objaw niezwykle niecharakterystyczny — może wynikać z błahych przyczyn, ale także być konsekwencją stanu zagrażającego życiu. Z tego względu proces diagnostyczny bólu głowy musi być starannie rozważony, by nie doprowadzić do nadmiernego wykorzystywania procedur diagnostycznych, a jednocześnie zminimalizować ryzyko przeoczenia poważnej choroby.

Amerykańska Akademia Neurologii opublikowała zalecenia dotyczące terapii zespołu niespokojnych nóg. Dokument ten miał odpowiedzieć na pytanie „Jakie są bezpieczne i skuteczne opcje terapeutyczne (farmakologiczne i niefarmakologiczne) leczenia objawów i konsekwencji klinicznych zespołu niespokojnych nóg u dorosłych?”.