Rekomendacje

FILTRUJ
Słowa kluczowe arrow arrow
Kategoria arrow arrow

Brytyjski Narodowy Instytut Zdrowia i Doskonalenia Opieki (NICE, National Institute for Health and Care Excellence) regularnie publikuje zwięzłe, praktyczne zalecenia postępowania w poszczególnych jednostkach klinicznych. W 2017 roku wydane zostały zalecenia dotyczące postępowania w chorobie Parkinsona, w tym procedur diagnostycznych.

Grupa ekspertów Europejskiej Akademii Neurologii (EAN, European Academy of Neurology) i Europejskiej Organizacji Udaru Mózgu (ESO, European Stroke Organization) opracowała zalecenia dotyczące przedszpitalnej opieki nad chorym z podejrzeniem ostrego udaru mózgu.

Termin łagodne zaburzenia poznawcze (MCI, mild cognitive impairement) oznacza sytuację, w której pacjent doświadcza zaburzeń funkcji poznawczych, jedynie w niewielkim stopniu upośledzających jego codzienne funkcjonowanie. Schorzenie to od kilkunastu lat jest szczególnie intensywnie badane. MCI stanowią istotny czynnik ryzyka rozwoju demencji (zwłaszcza w przebiegu choroby Alzheimera) i być może jest to ostatni moment dla podejmowania działań protekcyjnych.

Zesiewicz T.A. i wsp. opublikowali zestaw miar jakości w opiece nad pacjentami z drżeniem samoistnym (DS). Opracowując je, zwrócono uwagę na farmakologię drżenia samoistnego, możliwości interwencji chirurgicznej, nasilenie drżenia, współwystępowanie zaburzeń depresyjnych i lękowych oraz wpływ choroby na jakość życia.

Przetrwały otwór owalny (PFO), stanowiący anatomiczną drogę prowadzącą powstały w krążeniu żylnym materiał zatorowy do tętnic, jest według niektórych powiązany z podwyższonym ryzykiem udaru mózgu. Zaobserwowanie tego związku epidemiologicznego zostało zinterpretowane jako szansa na skuteczną profilaktykę wtórną niedokrwiennego udaru mózgu — duże nadzieje wiązano z zabiegami zamykania przetrwałego otworu owalnego. Mimo to w 2004 roku Amerykańska Akademia Neurologii opublikowała stanowisko, wedle którego skuteczna metoda profilaktyki wtórnej udaru niedokrwiennego mózgu w populacji osób z przetrwałym otworem owalnym pozostawała nieznana. W 2016 roku opublikowano kolejną wersję tych zaleceń.

Włączanie leczenia przeciwdrgawkowego po pierwszym nieprowokowanym napadzie drgawkowym jest przedmiotem wielu wątpliwości neurologów. Czy korzystniejsze jest natychmiastowe rozpoczynanie terapii, czy należy czekać do kolejnego nieprowokowanego napadu? Czy wykrycie w badaniach obrazowych śródczaszkowych zmian patologicznych powinno wpłynąć na tę decyzję?

Europejska Organizacja Udarowa (ESO, European Stroke Organization) opublikowała na łamach „European Journal Neurology” swoje zalecenia dotyczące postępowania w zakrzepicy naczyń żylnych mózgowia. Zostały one zaakceptowane przez Europejską Akademię Neurologii (EAN, European Academy of Neurology).

Zespół nagłej niespodziewanej śmierci w przebiegu padaczki (SUDEP, sudden unexpected death in epilepsy) jest rzadkim i wciąż niewyjaśnionym zjawiskiem. Budzi on zrozumiały (aczkolwiek niewspółmierny do danych epidemiologicznych) niepokój wśród pacjentów i opiekunów osób chorych na padaczkę. W kwietniu 2017 roku zespół ekspertów Amerykańskiej Akademii Neurologii (AAN, American Academy of Neurology) opracował i opublikował zalecenia, będące jedocześnie stanowiskiem AAN dotyczącym tego problemu. Autorzy skupili się na dwóch aspektach SUDEP: jej częstości i czynnikach prognostycznych.

Leczenie operacyjne w padaczce jest bardzo skuteczną, chociaż w Polsce wciąż za mało wykorzystywaną, metodą terapii padaczki lekoopornej. Niestety ustąpienie napadów po leczeniu neurochirurgicznym (np. po częściowej resekcji płata skroniowego) może być okupione wtórnym do zabiegu deficytem funkcji komunikacyjnych (zaburzenia mowy) lub poznawczych (zaburzenia pamięci). W celu oceny ryzyka powikłań zabiegu operacyjnego zaburzeniami funkcji korowych przeprowadza się testy czynnościowe, z których najczęstszym jest test Wady — podanie do tętnicy szyjnej wewnętrznej amobarbitalu i ocena nasilenia wywołanych w ten sposób zaburzeń komunikacyjnych lub poznawczych.

Czy dobrze dbam o… pacjenta z SLA?

Autor: Mariusz Siemiński

Z wielu powodów opieka nad pacjentami ze stwardnieniem zanikowym bocznym jest trudnym wyzwaniem dla lekarza. Tym bardziej warto uporządkować poszczególne jej elementy i zadać sobie pytanie, czy zapewniliśmy chorym optymalną opiekę. Amerykańska Akademia Neurologii (AAN) proponuje zestaw miar, opracowany przez Millera i wsp., pozwalający na ocenę jakości opieki nad pacjentami ze stwardnieniem zanikowym bocznym.