Artykuły

FILTRUJ
Słowa kluczowe arrow arrow
Kategoria arrow arrow

Tlenek węgla jest bezbarwnym, bezwonnym, pozbawiony smaku i niedrażniącym gazem, który często jest przyczyną zatruć u ludzi. W przypadkach krótkiej ekspozycji w małym stężeniu do objawów zatrucia zalicza się: bóle i zawroty głowy, osłabienie, nudności, zaburzenia orientacji i widzenia. W ciężkich intoksykacjach dochodzi do utraty przytomności, drgawek, śpiączki, a nawet zgonu. Opóźnionym następstwem ostrego zatrucia może być charakterystyczny zespół neuropsychiatryczny, cechujący się zaburzeniami funkcji poznawczych i osobowości oraz objawami psychotycznymi. Zasadniczym sposobem leczenia ostrego zatrucia są podawanie 100-procentowego tlenu, a także hiperbaria tlenowa. Problemem pozostaje terapia odległych powikłań neurologicznych. W artykule przedstawiono opis chorej, która uległa ciężkiemu zatruciu tlenkiem węgla powikłanym zespołem odległych objawów neuropsychiatrycznych. U pacjentki zastosowano terapię glikokortykosteroidami i memantyną. Steroidoterapia w połączeniu z memantyną może być skuteczną metodą leczenia zespołu odległych następstw neurologicznych. Konieczne są dalsze badania w celu opracowania wystandaryzowanych kryteriów postępowania w tych przypadkach.

Objaw Raynauda – nie zawsze choroba reumatologiczna

Autor: Anna Bazela-Zadura, Marianna Mazurek-Ciuba

Objaw Raynauda to zaburzenie naczynioruchowe o charakterze napadowym, charakteryzujące się fazowością, o etiologii pierwotnej bądź wtórnej.Nie jest patognomoniczny dla rozpoznania chorób o podłożu autoimmunologicznym, lecz może im towarzyszyć, często wymaga analizy interdyscyplinarnej.W każdym przypadku wskazana jest wnikliwa ocena objawów występujących u pacjenta powiązana ze szczegółową anamnezą umożliwiająca postawienie prawidłowego rozpoznania.

Regional anaesthesia techniques have gained great popularity in recent years, as it provides excellent anaesthesia and analgesia for many surgical procedures. Lots of courses, workshops, multimedia materials and wide access to high-end ultrasound devices make the Polish anaesthesiologists perform various blockades with enthusiasm. But there is also a dark side of regional anaesthesia, which should not be forgotten — complications. Although nerve injuries are considered to be multifactorial in nature and the vast majority of them are not due to regional anaesthesia, anaesthesiologists and anaesthetised patients must be aware of the risk. Because of the potentially devastating sequelae of regional blocks, updating knowledge on this topic is very needed. The aim of this review is to summarize current knowledge concerning regional anaesthesia induced peripheral nerve injury.

Wstęp: Udary niedokrwienne mózgu są częstą przyczyną deficytów funkcji poznawczych, w tym zaburzeń mowy. Jedną
z nowych metod wspomagających ich rehabilitację jest trening EEG-Neurofeedback (EEG-NFB).

Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 58 pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu, z czego
40 osób stanowiło grupę badaną, a 18 grupę kontrolną. Wszyscy pacjenci zostali poddani standardowej rehabilitacji
neuropsychologicznej, a pacjenci z grupy badanej otrzymali dodatkowo 15 treningów EEG-NFB. W celu sprawdzenia
skuteczności treningu w rehabilitacji zaburzeń mowy, posłużono się testem „F” fluencji słownej.

Wyniki: Wykazano słuszność tezy, że rehabilitacja funkcji mowy oparta na EEG-NFB oraz terapii neuropsychologicznej
wpływa na poprawę płynności słownej u pacjentów poudarowych i czyni to skuteczniej niż sama terapia neuropsychologiczna.
Wykazano również, że wyjściowy poziom zaburzeń funkcji mowy nie wpływa na stopień ich poprawy
w trakcie terapii EEG-NFB.

Wnioski: Trening EEG-NFG może być skuteczną metodą rehabilitacji funkcji mowy u pacjentów poudarowych.

Diagnostyka i terapia bezsenności w praktyce ogólnolekarskiej

Autor: Mariusz Siemiński, Łukasz Skorupa, Karolina Wiśniewska-Skorupa

Bezsenność definiuje się jako sytuację, w której pacjent śpi zbyt krótko w stosunku do swoich potrzeb, co prowadzi do pogorszenia jego funkcjonowania w ciągu dnia. W zależności od obrazu klinicznego i mechanizmu można wyróżnić bezsenność psychofizjologiczną, reaktywną, paradoksalną, wynikającą z niewłaściwej higieny snu oraz wtórną do innych sytuacji klinicznych. Rozpowszechnienie bezsenności może sięgać nawet 19%. Choroba ta zwiększa ryzyko chorób układu krążenia, zaburzeń nastroju i funkcji poznawczych. Pojawienie się bezsenności najczęściej tłumaczy się współwystępowaniem czynników predysponujących, prowokujących i podtrzymujących bezsenność. Dodatkową rolę pełnią czynniki fizjologiczne i poznawcze, z którymi mogą współgrać uwarunkowania organiczne. Proces diagnostyczny bezsenności opiera się przede wszystkim na wywiadzie lekarskim, obejmującym pytania poświęcone rytmowi okołodobowemu, higienie snu i warunkom nocnego wypoczynku. Bardzo rzadko w przebiegu diagnostyki bezsenności konieczna jest konsultacja specjalistyczna bądź badania dodatkowe.

Czynniki wpływające na występowanie mikrokrwawień mózgowych

Autor: Marek Mazurek, Ewa Papuć, Konrad Rejdak

Mikrokrwawienia mózgowe są efektem wynaczynienia krwi z patologicznie zmienionych naczyń. Produkty jej rozpadu, dzięki swoim charakterystycznym właściwościom, są wykrywane w polu magnetycznym i uwidaczniane jako małe, okrągłe ogniska hipointensywne w obrazach T2 badania rezonansu magnetycznego mózgu. Mechanizm powstawania mikrokrwawień jest złożonym zjawiskiem. Główną rolę odgrywają w nim angiopatia amyloidowa oraz angiopatia związana z nadciśnieniem tętniczym. Związek angiopatii z mikrokrwawieniami dotyczy różnorodnych czynników, do których zalicza się między innymi wiek, płeć, dietę, palenie tytoniu, choroby współistniejące oraz przyjmowane leki. W niniejszej pracy omówiono zależność między mikrokrwawieniami mózgowymi a czynnikami wpływającymi na ich rozpowszechnienie w populacji pacjentów.

Mimo że dożylne leczenie trombolityczne jest skutecznym i obecnie powszechnie akceptowanym sposobem postępowania w ostrej fazie udaru niedokrwiennego mózgu, zastosowanie tej metody nadal pozostaje nie w pełni wykorzystane. Jednym z ważniejszych tego powodów (poza ograniczeniami wynikającymi z protokołu leczenia) wydaje się obawa przed powikłaniami krwotocznymi, zwłaszcza wewnątrzczaszkowymi. Celem niniejszego artykułu jest zbiorcze przedstawienie badań dotyczących czynników ryzyka wewnątrzczaszkowych powikłań krwotocznych po leczeniu trombolitycznym. Analiza ma przybliżyć i uporządkować zagadnienia oraz uświadomić czytelnikom, że wyniki badań nie są jednoznaczne i nie powinny negatywnie wpływać na podejmowanie decyzji o leczeniu za pomocą rekombinowanego tkankowego aktywatora plazminogenu.

Postępowanie w tikach i zespole Gillesa de la Tourette’a — rekomendacje grupy ekspertów

Autor: Piotr Janik, Tomasz Wolańczyk, Anita Bryńska, Marcin Żarowski, Katarzyna Szamburska-Lewandowska, Natalia Szejko

Tiki to gwałtowne, szybkie, nawracające i nierytmiczne ruchy (tiki ruchowe) lub wokalizacje (tiki głosowe). Tiki są stałym objawem zespołu Gillesa de la Tourette’a (GTS, Gilles de la Tourette syndrome), z którymi często współistnieją zaburzenia psychiatryczne. W pracy przedstawiono epidemiologię, patofizjologię, naturalny przebieg, kryteria diagnostyczne, symptomatologię, rokowanie i różnicowanie w GTS. Głównym celem prezentowanych rekomendacji interdyscyplinarnej grupy ekspertów jest przedstawienie postępowania terapeutycznego i sposobów leczenia tików u dzieci i osób dorosłych z GTS.

Rola żywienia w chorobie Parkinsona

Autor: Aleksandra Karbowniczek, Halina Sienkiewicz-Jarosz, Anna Czernuszenko, Stanisław Kłęk, Tomasz Sobów, Jarosław Sławek

Choroba Parkinsona (PD, Parkinson’s disease) to schorzenie neurozwyrodnieniowe z osiowymi objawami, takimi jak bradykinezja, sztywność, drżenie i zaburzenia odruchów postawnych. Prawidłowe odżywianie oraz dostosowanie diety do przyjmowanych leków ma istotne znaczenie na każdym etapie choroby. U niektórych pacjentów w zaawansowanym stadium PD obserwuje się chudnięcie (niekorzystny wskaźnik przebiegu choroby).

Zdolność do prowadzenia pojazdów w chorobach neurozwyrodnieniowych przebiegających z otępieniem

Autor: Anna Przewłócka, Emilia J. Sitek, Adam Tarnowski, Jarosław Sławek

Celem pracy jest omówienie wpływu wybranych chorób neurozwyrodnieniowych przebiegających z otępieniem na zdolność do prowadzenia pojazdów. Uwzględniono także zalecenia grup eksperckich odnośnie do oceny zdolności do prowadzenia pojazdów przez osoby z chorobami neurozwyrodnieniowymi i metody oceny neuropsychologicznej, które mogą być pomocne w tej ocenie. Prowadzenie samochodu wymaga zaangażowania wielu procesów poznawczych związanych z aktywnością różnych sieci neuronalnych.