Postęp w badaniach nad terapią zaburzeń ruchowych w 2018 roku

18 Stycznia 2019

Zaburzenia ruchowe będące konsekwencją procesu neurodegeneracyjnego (na przykład choroba Parkinsona) jednoznacznie kojarzą się z chorobami, w przebiegu których nieunikniony jest postęp objawów, a lekarz ma do dyspozycji jedynie działanie objawowe (np. różne formy substytucji transmisji dopaminergicznej w chorobie Parkinsona). Profesor Marie Vidailhet z paryskiej Sorbony w swoim podsumowaniu roku 2018 w obszarze zaburzeń ruchowych zdecydowanie przełamuje ten stereotyp, wskazując na szereg odkryć dających nadzieję na wprowadzenie do codziennej praktyki leczenia modyfikującego przebieg choroby. Od dawna na modelach zwierzęcych analizowane były efekty stosowania agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (ang. Glucagon-like peptide 1, GLP-1). Stymulacja tego recetptora prowadziła do osłabienia aktywacji mikrogleju przez złogi alfa-synukleiny, co przekładało się na spadek intensywności procesu zapalnego w ośrodkowym układzie nerwowym. Jeden z agonistów receptora GLP-1 – eksenatyd – został pozytywnie zweryfikowany w badaniu klinicznym – jego zastosowanie u pacjentów z chorobą Parkinsona prowadziło do poprawy w zakresie skal ruchowych. Kolejne cząsteczki z tej grupy (liraglutyd i semaglutyd) oczekują na weryfikację.

W 2018 roku opublikowano również wyniki badania klinicznego oceniającego tolerancję i bezpieczeństwo przeciwciała monoklonalnego skierowanego przeciwko alfa-synukleinie (prasinezumabu). W badaniu uczestniczyło 80 pacjentów z chorobą Parkinsona. Autorzy stwierdzili, że lek jest dobrze tolerowany, penetruje do płynu mózgowo-rdzeniowego, a jego stosowanie wiąże się ze spadkiem stężenia synukleiny w surowicy. Kolejnym etapem będzie ocena klinicznych efektów działania tej cząsteczki.

Niezależnie od ciągłych poszukiwań terapii modyfikującej przebieg choroby Parkinsona, w 2018 roku można było zapoznać się z danymi dotyczącymi terapii objawowej. W 2018 roku opublikowano rezulataty badania TOLEDO, które potwierdziło skuteczność stosowania podskórnego wlewu apomorfiny u pacjentów z niekontrolowanymi fluktuacjam ruchowymi. Profesor Vidailhet zwróciła również uwagę na znaczenie badania EARLY-STIM, porównującego efekty wczesnej stymulacji jądra niskowzgórzowego z farmakoterapią u pacjentów ze wczesnymi powikłaniami ruchowymi. Badanie to wykazało, że wcześniejsze przeprowadzenie implantacji układu stymulującego przynosi więcej korzyści klinicznych, niż przedłużanie farmakoterapii.

Opracował: dr hab. Mariusz Siemiński

Źródło: Vidailhet M. Movement disorders in 2018: tackling this evil in the roots. Lancet Neurol, 2019; 18: 8 - 10.