Rekomendacje

FILTRUJ
Słowa kluczowe arrow arrow
Kategoria arrow arrow

Dystrofie mięśniowe to rzadkie choroby i z tego względu neurolog praktykujący w oddali od ośrodka klinicznego skupiającego się na chorobach mięśni może napotkać trudności z zapewnieniem pacjentowi z taką chorobą optymalnego przebiegu opieki. Amerykańska Akademia Neurologii opracowała zestaw miar, pozwalających opisać jakość opieki nad pacjentem z dystrofią mięśniową.

Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) jest sytuacją kliniczną obarczoną bardzo wysokim ryzykiem śmiertelności. W przypadku pozaszpitalnych NZK około 90% chorych umiera w szpitalu, w przypadku szpitalnych NZK odsetek ten oscyluje między 75 a 80%. Głównym czynnikiem wpływającym na rokowanie jest uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Kondycja mózgu jest także podstawową determinantą dalszych losów chorego — jego samodzielności oraz nakładów związanych z otoczeniem go opieką poszpitalną. Z tego względu w przypadku NZK, poza przywróceniem spontanicznej akcji serca i oddechu, podstawowym celem terapeutycznym jest neuroprotekcja. Grupa ekspertów Amerykańskiej Akademii Neurologii opracowała i opublikowała w tym roku zalecenia dotyczące postępowania neuroprotekcyjnego w przypadkach nieurazowych NZK.

Neuropatia obwodowa jest jedną z częstszych chorób neurologicznych — według badań epidemiologicznych występuje u 2–8% populacji ogólnej. Z tego względu pacjenci z polineuropatią (jako zasadniczym lub współwystępującym problemem) bardzo często trafiają pod opiekę neurologów. Z tego względu AAN opracowała zestaw miar jakości dla polineuropatii.

Gama leków skutecznych w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego znacznie powiększyła się w ciągu ostatnich lat. Oprócz stosowanych od lat, podawanych w postaci iniekcji interferonu beta i octanu glatirameru, do dyspozycji klinicystów są obecnie leki doustne teriflunomid, fumaran dimetylu i fingolimod oraz dostępne w postaci wlewów dożylnych przeciwciała monoklonalne — alemtuzumab i natalizumab. Leki te różnią się farmakodynamiką i farmakokinetyką, skutecznością i profilem działań niepożądanych. Jednocześnie bardzo niewiele jest badań porównujących poszczególne substancje, pozwalających jednoznacznie określić ich względną przydatność kliniczną. Z tego względu bardzo pomocne są stanowiska grup eksperckich reprezentujących naukowe towarzystwa neurologiczne precyzujące zasady stosowania tych leków. W 2015 roku stanowisko takie zostało opracowane przez grupę ekspertów Towarzystwa Neurologów Brytyjskich (ABN, Association of British Neurologists).

Ból głowy jest jednym z najczęstszych powodów skierowania pacjenta do neurologa. Jednocześnie stanowi objaw niezwykle niecharakterystyczny — może wynikać z błahych przyczyn, ale także być konsekwencją stanu zagrażającego życiu. Z tego względu proces diagnostyczny bólu głowy musi być starannie rozważony, by nie doprowadzić do nadmiernego wykorzystywania procedur diagnostycznych, a jednocześnie zminimalizować ryzyko przeoczenia poważnej choroby.

Amerykańska Akademia Neurologii opublikowała zalecenia dotyczące terapii zespołu niespokojnych nóg. Dokument ten miał odpowiedzieć na pytanie „Jakie są bezpieczne i skuteczne opcje terapeutyczne (farmakologiczne i niefarmakologiczne) leczenia objawów i konsekwencji klinicznych zespołu niespokojnych nóg u dorosłych?”.

Miastenia jest autoimmunologiczną chorobą złącza nerwowo-mięśniowego spowodowaną przez obecność przeciwciał przeciwko elementom synapsy nerwowo-mięśniowej: najczęściej receptorom acetylocholiny, rzadziej przeciwko specyficznej dla mięśni kinazie tyrozynowej (MuSK). U niemal wszystkich pacjentów z miastenią pojawiają się objawy oczne, a u 15% chorych miastenia oczna jest jedyną manifestacją choroby. Objawy polegają na podwójnym widzeniu i/lub opadaniu powiek. Celem leczenia miastenii ocznej jest minimalizacja objawów u pacjenta oraz prewencja uogólnienia choroby. Kerty E. i wsp., działając pod egidą Europejskiej Federacji Towarzystw Neurologicznych (EFNS) i Europejskiego Towarzystwa Neurologicznego (ENS), opracowali i opublikowali w 2014 roku zalecenia terapeutyczne w miastenii ocznej.

Jaką dawkę kwasu acetylosalicylowego należy stosować w codziennej praktyce klinicznej? Wielodyscyplinarne stanowisko ekspertów

Autor: Filip M. Szymański, Krzysztof J. Filipiak, Zbigniew Krasiński, Jarosław Reguła, Maciej Małecki, Jarosław Sławek

Profil działania i spektrum zastosowań kwasu acetylosalicylowego (ASA) są na tyle unikatowe, że pozostaje on jednym z niewielu leków, które są wciąż stosowane, po ponad 100 latach od ich odkrycia. Jest to jeden z leków, które — tak jak między innymi penicylina — zmieniły historię ludzkości. Przedstawione niżej argumenty wskazują, że ASA jest skutecznym lekiem w prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego, a korzyści z jego stosowania w większości przypadków przewyższają związane z nim zagrożenia. Aby obniżyć ryzyko związane ze stosowaniem leku, należy wziąć pod uwagę kilka czynników. Najlepszą metodą redukcji ryzyka powikłań związanych ze stosowaniem ASA jest odpowiedni dobór dawki leku. Obecnie dawką ASA, w odniesieniu do której najlepiej udowodniono profil bezpieczeństwa i korzyści, jest 75 mg, i to ta dawka powinna być stosowana u większości pacjentów w codziennej praktyce klinicznej.

Leczenie zaawansowanej choroby Parkinsona — rekomendacje Polskiego Towarzystwa Choroby Parkinsona i Innych Zaburzeń Ruchowych

Autor: Andrzej Bogucki, Jarosław Sławek, Magdalena Boczarska-Jedynak, Agata Gajos, Grzegorz Opala, Monika Rudzińska, Andrzej Szczudlik

W zaawansowanej chorobie Parkinsona dochodzi do nasilenia jej głównych objawów ruchowych (sztywność, drżenie spoczynkowe, sztywność i zaburzenia odruchów postawnych) i występują fluktuacje ruchowe oraz dyskinezy. Objawy te nie poddają się skutecznej kontroli lekami dopaminergicznymi i innymi, stosowanymi w postaci preparatów doustnych lub systemu transdermalnego. W takich przypadkach stosuje się głęboką stymulację mózgu (DBS, deep brain stimulation) jądra niskowzgórzowego lub części wewnętrznej gałki bladej, a także podskórne wlewy apomorfiny i dojelitowe wlewy lewodopy. Skuteczność DBS i obu terapii infuzyjnych jest podobna, natomiast różnią się one między sobą profilem działań niepożądanych i przeciwwskazaniami do ich stosowania. Wszystkie te elementy powinny być brane pod uwagę przy wyborze sposobu leczenia. Leczenie z zastosowaniem DBS i terapii infuzyjnych wymaga zapewnienia choremu stałej opieki ze strony wielospecjalistycznego zespołu i powinno być prowadzone w ośrodkach referencyjnych dla pacjentów z chorobą Parkinsona.

Stosowanie medycznej marihuany [a konkretnie preparatów tetrahydrokannabinolu (THC) i kannabidiolu (CBD)] budzi wiele kontrowersji. Amerykańska Akademia Neurologii (AAN) postanowiła opracować zalecenia informujące o skuteczności tych preparatów w poszczególnych schorzeniach neurologicznych. Koppel i wsp. przeprowadzając w imieniu AAN analizę dostępnych danych naukowych, postawili pytania dotyczące skuteczności pochodnych marihuany w określonych sytuacjach klinicznych.